Koło Pań

 

W roku 1912 z inicjatywy prezesa Stowarzyszenia Rzemieślników Chrześcijan w Kaliszu ś. p. Stanisława Herbicha zorganizowano Koło Pań.

Zadaniem owej organizacji była praca niejako dopełniająca, bowiem polegała głównie na zorganizowaniu życia towarzyskiego. Niemniej Koło Pań podejmowało dość szeroko i pracę społeczną i pomoc finansową dla Stowarzyszenia.

Realizowano swój program przez urządzanie odczytów, pogadanek, wieczorów towarzyskich z czarną kawą, w okresach przedświątecznych kiermaszy. Wszystkie te imprezy były nietylko samowystarczalne finansowo, ale przynosiły Stowarzyszeniu nieraz poważne dochody. Raz w tygodniu w czwartek odbywały się „wieczory towarzyskie", połączone z odczytami, pogadankami lub wspólną herbatką

W życiu gospodarczem Koło zajmowało się, obok Komisji Artystycznej, dekorowaniem pokoi, z których kilka ozdobiło z funduszów przez siebie zebranych, brało udział w przyjęciach dostojnych   gości.

Życie towarzyskie starano się ożywić przez urządzanie majówek, które tak zawsze prowadzono, że były z nich zyski na cele kulturalno - oświatowe Stowarzyszenia. Koło brało także udział w pracy sekcji dramatycznej.

Po przerwie spowodowanej wojną, Koło wznowiło swą pracę, którą prowadziło do 1925 r., w którym ostatecznie zlikwidowało się.

Działalność powojenna jest nieco odmienna od pierwszej pracy organizacji, bowiem ma kierunek prawie wyłącznie humanitarny.

Pierwszą działalnością powojenną było zorganizowanie taniej kuchni, na którą wyjednano fundusze od okupantów.

Poświęcenia tej placówki dokonano w r. 1918. Przez czas największej nędzy w latach powojennych zasilano z niej obiadami zrujnowanych finansowo mieszkańców Kalisza, przybywających do kraju rzemieślników i niezamożną inteligencję.

Pracy tej oddawały się pp: Krzyżanowska, Issmerowa, Jeżewska, Michlowa i Grabowska. Ponadto Koło Pań przyjmowało udział w szyciu ubrań i bielizny dla niezamożnej dziatwy.

W okresie wojny Koło Pań zajmowało się urządzaniem pogrzebów zmarłym w szpitalu żołnierzom. Z zebranych na ten cel funduszy zakupywano wieńce i ubierano groby żołnierzy.

Pierwszą   przewodniczącą   Koła była ś. p. Wiktorja Drygasowa, wiceprzewodniczącą p. Wismowska, skarbniczką p. Musiałowiczowa, sekretarką p. Borowiakowa. Oprócz tych osób do zarządu wchodziły panie Michlowa i Braszakowa. Po wojnie przewodniczącą była p. Łągiewska. Za zasługi w pracy Koła p. Krzyżanowska odznaczona została dyplomem.

Koło liczyło 80 członkiń.