 Województwo kaliskie - jedno z 48 w
kraju - zajmuje powierzchnię 6512 km2 (2,1% całkowitego
obszaru Polski) i należy do województw średniej wielkości. Leży prawie w całości w
południowo-zachodniej części Niziny Wielkopolskiej, jedynie południowo-zachodni skraj
województwa wchodzi w skład Niziny Śląskiej.
Granice o łącznej długości 520 km, stykają się z województwami:
leszczyńskim i wrocławskim od zachodu, opolskim i częstochowskim od południa,
sieradzkim od wschodu oraz konińskim i poznańskim od północy.
Województwo w całości rozpościera się na obszarze nizinnym, co oznacza, że jego
wysokość nigdzie nie przekracza 30 m n.p.m. Największe wzniesienie to Wzgórza
Ostrzeszowskie o długości 40 km, Wzgórza Wysockie pod Ostrowem Wielkopolskim i Wzgórza
Żerkowskie na północy. 
Główne rzeki województwa to Prosna - lewy dopływ Warty - o długości 126 km od wsi
Dzietrzkowice na południu, aż po ujście do Warty na północy, oraz Obra, Lutynia,
Barycz. Brak jest naturalnych zbiorników wód stojących.
Województwo kaliskie jest centralnie położone w stosunku do dużych
aglomeracji miejskich: Poznania, Łodzi i Wrocławia. Przez teren województwa
przebiegają dwie linie kolejowe o dużym znaczeniu krajowym: Poznań-Ostrów
Wielkopolski-Kluczbork-Katowice i Wrocław-Oleśnica-Ostrów
Wielkopolski-Kalisz-Łódź-Warszawa.
Najważniejszym węzłem kolejowym województwa jest Ostrów Wielkopolski.
Sieć
dróg województwa kaliskiego jest zróżnicowana, a największe zagęszczenie przypada na
część północną i środkową. Jedyna droga o znaczeniu międzynarodowym, relacji
Praga-Warszawa przebiega w części południowej przez Syców, Kępno i Wieruszów.
Teren województwa zamieszkuje 720 tys. osób - 46,8% stanowią mieszkańcy 20 miast.
Województwo kaliskie, utworzone w 1975 roku, posiada
wielowiekową tradycję wyodrębnionej na ziemiach polskich jednostki administracyjnej.
Kalisz już w XI i XII wieku był grodem kasztelańskim, którego terytorium sięgało
ujścia Prosny do Warty, linii Jarocin-Zduny, a na południu po rzekę Barycz. W XIII
wieku Kalisz stał się stolicą księstwa, a od XV wieku województwa podzielnego na 6
powiatów: kaliski, koniński, pyzdrski, gnieźnieński, kcyński i nakielski.
Sam powiat obejmował region o powierzchni blisko 33 tys. km i należały do niego takie
miasta jak Chocz, Dobrzyca, Odolanów, Ostrów, Opatówek, Pleszew, Stawiszyn i Zduny.
Tereny ziemi ostrzeszowskiej oraz Wieruszów należały do województwa sieradzkiego.
Wojny i klęski żywiołowe w wieku XVII spowodowały regres województwa kaliskiego, ale
dzięki ożywionym kontaktom ze Śląskiem nie był on tak głęboki jak w innych
częściach Rzeczypospolitej.
W 1768 roku w
związku z utworzeniem województwa gnieźnieńskiego, wyłączono z kaliskiego powiaty
nakielski, kcyński i gnieźnieński, a w roku 1793, po zajęciu Wielkopolski przez Prusy,
województwo zostało włączone do nowo utworzonej prowincji Prus Południowych. Od tego
czasu siedziba władz administracyjnych mieściła się w dawnych zabudowaniach
pojezuickich, w których obecnie znajduje się Urząd Wojewódzki.
Departament kaliski przetrwał do roku 1815, kiedy na mocy postanowień Kongresu
Wiedeńskiego został podzielony granicą na Prośnie pomiędzy dwa państwa zaborcze:
Rosję i Prusy. Ostrów, Ostrzeszów, Odolanów, Pleszew weszły w skład Wielkiego
Księstwa Poznańskiego należącego do Prus, pozostałe tereny włączone zostały do
Królestwa Polskiego, znajdującego się pod panowaniem Rosji. Fakt ten zaważył o
odrębności kulturowych, gospodarczych, obyczajowych, które występują po dzień
dzisiejszy.
W
roku 1837 utworzono Gubernię Kaliską, w skład której weszły: Konin, Słupca, Pyzdry,
Sieradz, Wieruszów, Częstochowa, Radomsko, Piotrków. W wyniku późniejszej korekty
granic gubernia kaliska do 1914 roku obejmowała 8 powiatów (Kalisz, Sieradz, Łęczyca,
Konin, Koło, Turek, Słupca, Wieluń).
W odrodzonej Rzeczypospolitej Kalisz stracił status miasta ponadregionalnego i stał się
siedzibą powiatu w województwie łódzkim, a od 1938 roku w województwie poznańskim.
W latach II wojny światowej ziemia kaliska oraz cała Wielkopolska weszły w skład
Rzeszy Niemieckiej. Po zakończeniu działań wojennych, aż po rok 1975, Kalisz był
powiatem w województwie poznańskim, by po raz kolejny w historii stać się stolicą
województwa, w skład którego weszły ziemie należące do byłych województw:
poznańskiego, łódzkiego, wrocławskiego i opolskiego.
|
Co w Kaliszu warto zwiedzić?
|
- grodzisko z IX/X w. na Zawodziu
- fragmenty murów zamku
- kościół św. Mikołaja - od 1992 r. katedra po utworzeniu
diecezji kaliskiej, zbudowany w stylu gotyckim w 1253 r. z
fundacji księcia Bolesława Pobożnego, przebudowany na halowy
w XVII w.
- w prezbiterium gotyckie sklepienie gwiaździste
- późnorenesansowa dekoracja stiukowa w stylu
kalisko-lubelskim w nawach
- późnobarokowy ołtarz główny z kopią dzieła Rubensa
"Zdjęcie z krzyża"
- kaplica Matki Bożej Pocieszenia z polichromią i witrażami
projektu Włodzimierza Tetmajera
z 1909 r.
- późnobarokowa bazylika mniejsza Wniebowzięcia NMP z 1790 r.
po przebudowie zawalonej świątyni z XIV w. - sanktuarium św.
Józefa
- główny ołtarz klasycystyczny z 1829 r.
- kaplica Świętej Rodziny z łaskami słynącym obrazem Świętej
Rodziny, koronowanym w 1796 r.
- wczesnobarokowy trójnawowy kościół garnizonowy z lat
1587-95, z emporami i wieżą,, z późnorenesansowym portalem
- franciszkański kościół św. Stanisława z około 1257 r.,
przebudowany na halowy, z relikwiami fundatorki błogosławionej
Jolanty oraz klasztor z XVII w.
- późnorenesansowy pobernardyński kościół Nawiedzenia NMP
z 1607 r., obecnie jezuicki, ze wspaniałą polichromią
iluzjonistyczną oraz klasztor z 1622 r.
- mury obronne z XIV w.
- baszta Dorotka z XIV w.
- most kamienny z 1825 r., na dębowych palach, zbudowany z
nakazu cara Aleksandra I
- ratusz z lat 1920-25, nawiązujący do tradycji dawnego
renesansowego ratusza, z wewnętrznym dziedzińcem i fasadą
ozdobioną ryzalitem z podcieniami
- klasycystyczny budynek Trybunału, obecnie Sąd Okręgowy
projektu Sylwestra Szpilowskiego
- neoklasycystyczny gmach banku
- budynek dawnego folusza, obecnie Filharmonia Kaliska
- Muzeum Okręgowe Ziemi Kaliskiej z 4 filiami
- park Planty, powstały po zasypaniu w czasie okupacji przez
Niemców odnogi Prosny
- pomnik poety Adama Asnyka
- pomnik książki, upamiętniający zniszczenie przez Niemców
książek z kaliskich bibliotek
- park miejski z 1798 r., przekomponowany w 1881 r.
|
Opracował Krzysztof Płociński na podstawie materiałów Urzędu
Wojewódzkiego w Kaliszu.
Fot. 2, 3, 4, Krzysztof Płociński |